mardomak.blogfa.com

سرنوشت

mardomak — Sat, 28 Jun 2008 20:47:54 GMT

Destiny

During a momentous battle, a Japanese general decided to attack even though his army was greatly outnumbered. He was confident they would win, but his men were filled with doubt.

On the way to the battle, they stopped at a religious shrine. After praying with the men, the general took out a coin and said, "I shall now toss this coin. If it is heads, we shall win. If it is tails we shall lose."

"Destiny will now reveal itself."

He threw the coin into the air and all watched intently as it landed. It was heads. The soldiers were so overjoyed and filled with confidence that they vigorously attacked the enemy and were victorious.

After the battle. a lieutenant remarked to the general, "No one can change destiny."

"Quite right," the general replied as he showed the lieutenant the coin, which had heads on both sides.

سرنوشت

در طول نبردی مهم و سرنوشت ساز ژنرالی ژاپنی تصمیم گرفت با وجود سربازان بسیار زیادش حمله کند. مطمئن بود که پیروز می شوند اما سربازانش تردید داشتندو دودل بودند.

در مسیر میدان نبرد در معبدی مقدس توقف کردند. بعد از فریضه دعا که همراه سربازانش انجام شد ژنرال سکه ای در آورد و گفت:" سکه را به هوا پرتاب خواهم کرد اگر رو آمد، می بریم اما اگر شیر بیاید شکست خواهیم خورد".

"سرنوشت خود مشخص خواهد کرد"..

سکه را به هوا پرتاب کرد و همگی مشتاقانه تماشا کردند تا وقتی که بر روی زمین افتاد. رو بود. سربازان از فرط شادی از خود بی خود شدند و کاملا اطمینان پیدا کردند و با قدرت به دشمن حمله کردند و پیروز شدند.

بعد از جنگ ستوانی به ژنرال گفت: "سرنوشت را نتوان تغییر داد(انتخاب کرد با یک سکه)"

ژنرال در حالی که سکه ای که دو طرف آن رو بود را به ستوان نشان می داد جواب داد:" کاملا حق با شماست".

mardomak — Sun, 25 May 2008 11:26:24 GMT

خداوند آن مرد روحانی را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد؛ مرد نگاهی به داخل انداخت. درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود؛ و آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد.!

افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند. به نظر قحطی زده می آمدند. آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پُر کنند. اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند..

مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد. خداوند گفت: "تو جهنم را دیدی!"

آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد. آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود. یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن، که دهان مرد را آب انداخت!

افرادِ دور میز، مثل جای قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و تپل بوده، می گفتند و می خندیدند. مرد روحانی گفت: "نمی فهمم!"

خداوند جواب داد: "ساده است! فقط احتیاج به یک مهارت دارد! می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به همدیگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار تنها به خودشان فکر می کنند!"

mardomak — Thu, 20 Mar 2008 20:50:14 GMT

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم, گر چه در خویش شکستیم صدایی نکنیم, پر پروانه شکستن هنر انسان نیست, گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم, یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد, طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم.

ببخشيد شما ثروتمنديد؟

mardomak — Tue, 15 Jan 2008 20:05:04 GMT

هوا بدجورى توفانى بود و آن پسر و دختر كوچولو حسابى مچاله شده بودند. هر دو لباس هاى كهنه و گشادى به تن داشتند و پشت در خانه مى لرزيدند. پسرك پرسيد:«ببخشين خانم! شما كاغذ باطله دارين»
كاغذ باطله نداشتم و وضع مالى خودمان هم چنگى به دل نمى زد و نمى توانستم به آنها كمك كنم. مى خواستم يك جورى از سر خودم بازشان كنم كه چشمم به پاهاى كوچك آنها افتاد كه توى دمپايى هاى كهنه كوچكشان قرمز شده بود. گفتم: «بيايين تو يه فنجون شيركاكائوى گرم براتون درست كنم.»
آنها را داخل آشپزخانه بردم و كنار بخارى نشاندم تا پاهايشان را گرم كنند. بعد يك فنجان شيركاكائو و كمى نان برشته و مربا به آنها دادم و مشغول كار خودم شدم. زير چشمى ديدم كه دختر كوچولو فنجان خالى را در دستش گرفت و خيره به آن نگاه كرد. بعد پرسيد: «ببخشين خانم! شما پولدارين »
نگاهى به روكش نخ نماى مبل هايمان انداختم و گفتم: «من اوه... نه!»
دختر كوچولو فنجان را با احتياط روى نعلبكى آن گذاشت و گفت: «آخه رنگ فنجون و نعلبكى اش به هم مى خوره.»
آنها درحالى كه بسته هاى كاغذى را جلوى صورتشان گرفته بودند تا باران به صورتشان شلاق نزند، رفتند. فنجان هاى سفالى آبى رنگ را برداشتم و براى اولين بار در عمرم به رنگ آنها دقت كردم. بعد سيب زمينى ها را داخل آبگوشت ريختم و هم زدم. سيب زمينى، آبگوشت، سقفى بالاى سرم، همسرم، يك شغل خوب و دائمى، همه اينها به هم مى آمدند. صندلى ها را از جلوى بخارى برداشتم و سرجايشان گذاشتم و اتاق نشيمن كوچك خانه مان را مرتب كردم. لكه هاى كوچك دمپايى را از كنار بخارى، پاك نكردم. مى خواهم هميشه آنها را همان جا نگه دارم كه هيچ وقت يادم نرود چه آدم ثروتمندى هستم.

ماريون دولن

mardomak — Wed, 02 Jan 2008 11:17:30 GMT

آدم همیشه برای به دست آوردن چیزی تازه است که راه می افتد و میرود حتی اگر آن چیز تازه چیزی جز مرگ نباشد.همیشه هم چیزی کهنه از دست میرود که ممکن است آن قدر ها هم کهنه نبوده و ارزش نگه داشتن داشته.برگشتن اما گاهی برای دوباره به دست آوردن همان چیز کهنه و از دست رفته است اگر چه کمتر هم به نتیجه میرسد.

بر گرفته از کتاب نیمه غایب اثر حسین سنا پور

برنده ی واقعی

mardomak — Tue, 04 Dec 2007 19:01:26 GMT

پسرک در دوره ی راهنمایی درس می حواندو خیلی دلش می خواست در یکی از مسابقات دوی مدرسه شرکت کند.پدر و مادرش حسابی او را تشویق میکردند.پسرک تمرین کرد و در دوی 100 متر برنده شد.در مسابقه ی بعد که دوی 100 متر با مانع بود پسرک داشت به خط پایان نزدیک می شد که ناگهان استاد و بعد هم از ادامه ی مسابقه انصراف داد.والدینش از این کار او متعجب شدند و وقتی علت کارش را پرسیدند پسرک جواب داد:من مسابقه ی اول رو برده بودم اما دوستم تا اون موقع هیچ جایزه ای نگرفته بود.

mardomak — Mon, 12 Nov 2007 20:09:56 GMT

The nearer the soul is to GOD,the less its disturbances,since the point nearest nearest the circle is subject to least motion هر چه روح به خدا نزدیکتر باشد آشفتگی اش کمتر است زیرا نزدیک ترین نقطه به مرکز دایره کمترین تکان را دارد.

پسر بچه و بستنی

mardomak — Thu, 18 Oct 2007 21:21:15 GMT

پسر بچه ای وارد یک بستنی فروشی شد و پشت میزی نشست.پیشخدمت یک لیوان آب برایش آورد.پسر بچه پرسید:یک بستنی میوه ای چند است؟پیشخدمت پاسخ داد:"۵۰ سنت".پسر بچه دستش را در جیبش فرو برد و شروع به شمردن کرد.بعد پرسید:یک بستنی ساده چند است؟در همین حال تعدادی از مشتریان در انتظار میز خالی بودند.پیشخدمت با عصبانیت پاسخ داد:"۳۵ سنت".پسر دوباره سکه هایش را شمرد و گفت:لطفا یک بستنی ساده.پیشخدمت بستنی را آورد و به دنبال کار خود رفت.

پسرک نیز بعد از خوردن بستنی پول را به صندوق پرداخت ورفت.وقتی پیشخدمت بازگشت از آنچه دید حیرت کرد.آنجا در کنار ظرف خالی بستنی دو سکه ۵ سنتی و پنج سکه ۱ سنتی گذاشته شده بود برای انعام پیشخدمت

mardomak — Wed, 12 Sep 2007 19:59:21 GMT

دیشب که داشتم کنار ساحل دریای نیلگون خزر قدم میزدم و به موجهای خروشان دریا نگاه میکردم به این فکر میکردم که زندگی ما آدم ها مثل این دریا میمونه.گاهی اوقات آروم آروم گاهی وقتها مواج و طوفانی.ما آدم ها هم مثل ماهی ها میمونیم که داریم تو این دریا زندگی میکنیم و واسه بقای خودمون حق دیگران رو خیلی راحت میخوریم و اونها رو ازار میدیم.

آخر سر هم مرگ مانند صیادی یک روز از راه میرسد و ما را در تور خودش اسیر میکند

mardomak — Sun, 02 Sep 2007 21:13:43 GMT

یادته وقتی بچه تر بودیم هر وقت یکی بهمون میگفت عاشق شده یا حرف از عشق وعاشقی میزد چشمامون از تعجب گرد میشد و نمی فهمیدیم معنی واقعی حرفش چیه؟آخه ما اون موقع ها عشق رو از آدامس های لاویز میشناختیم و بس.

حالا هم که بزرگ تر شدیم اگر یکی بازم همون حرف ها رو بهمون بزنه بازم چشمامون از تعجب گرد میشه اما این بار نه به خاطر اینکه نمیفهمیم عشق یعنی چی؟بلکه این بار به خاطر اینکه نمیدونیم عشق واقعی چیه؟وآیا اون فرد یه عاشق واقعیه یا نه؟آخه ما الان عشق واقعی رو عشق مجنون به لیلی و فرهاد به شیرین و .....میدونیم.

در هر حال اگه یه نفز عشق واقعی رو تجربه کنه دیگه دلش نمیخواد از معشوقش دور باشه.

به امید روزی که همه طعم خوش عشق واقعی رو بچشن