دیشب که داشتم کنار ساحل دریای نیلگون خزر قدم میزدم و به موجهای خروشان دریا نگاه میکردم به این فکر میکردم که زندگی ما آدم ها مثل این دریا میمونه.گاهی اوقات آروم آروم گاهی وقتها مواج و طوفانی.ما آدم ها هم مثل ماهی ها میمونیم که داریم تو این دریا زندگی میکنیم و واسه بقای خودمون حق دیگران رو خیلی راحت میخوریم و اونها رو ازار میدیم.

یادته وقتی بچه تر بودیم هر وقت یکی بهمون میگفت عاشق شده یا حرف از عشق وعاشقی میزد چشمامون از تعجب گرد میشد و نمی فهمیدیم معنی واقعی حرفش چیه؟آخه ما اون موقع ها عشق رو از آدامس های لاویز میشناختیم و  بس.